zondag 25 februari 2018

Soesterduinen 25 2 2018




Vandaag lekker dik ingepakt, met een grote groep honden gewandeld in de Soesterduinen.
Het was er een prachtige dag voor met een fel schijnende zon en een frisse wind. Ondanks de lage temperatuur was het goed te doen op de open vlakte.
Noëlla en Ben hebben zo'n beetje de hele wandeling lopen hollen en wilden thuis nog een stoeipartij op touw zetten. Dacht het even niet dame en heer en even later waren ze in diepe rust.

Boy/Diva kids 5 jaar




















Daar is onze Noëlla er 1 van. Nog heel veel mooie jaren erbij lieve meid.
En natuurlijk ook felicitaties voor alle broertjes en zusjes, maar speciale knuffels voor Rinke, Manoj en Cenna, waar we zo gezellig mee speuren en/of wandelen. Tot gauw weer!

vrijdag 23 februari 2018

Vijfspan week 7 . . 12 ™ 18 februari 2018




Weer een week met volop hondse bezigheden. Twee x speuren, puppyknuffelen en natuurlijk veel wandelen.
Nog één x een filmpje van Songan en Ben samen, toen nog niet wetend dat het Songan zijn laatste filmpje zou zijn.

donderdag 22 februari 2018

Boy/Takoda kids 9 jaar


















Behalve onze Ella, ze was hier mee naar een agilitywedstrijd van Otis en Cadanz.
Als het knopje in haar hoofd goed stond was ze een wereldhond, maar ze was onvoorspelbaar en veranderde in een flits in een furie.
Daar waren toen ons IJslandse hondje Tyri en Cadanz al verschillende keren de dupe van geworden.
Hoe graag we ook wilden, het werd te riskant. We stelden zolang mogelijk uit wat ons al eerder geadviseerd werd, haar in te laten slapen.
Is niet een beslissing die je zomaar neemt, uiteindelijk hadden we geen keus meer.
Nooit ben je uit onze gedachten, wat hadden we je graag bij ons gehouden.

Songan herinnering laatste dag 20-2-2018




Het kleed klaargelegd om Songan op te laten inslapen.
Hij ging er alvast op liggen.
Zijn ogen zijn dof, hij is niet meer blij.
Hij is op na zoveel jaar tobben met zijn gezondheid.












Alles is zo anders zonder onze grote druktemaker. Het is niet alleen stiller in huis, maar ik hoef me geen zorgen meer te maken om hem. Niet meer 4 x per dag zijn eten klaarzetten met zijn pancreasenzymen. Niet meer apart uitlaten, niet meer opletten hoe het met hem gaat. Was een soort 2e natuur geworden in al die jaren.
Ik kan nog nauwelijks bevatten dat het zo snel ging. Hij was 's nachts nog naar boven gekomen en op bed geslapen. Bij het opstaan iedereen goedemorgen gewenst op zijn manier. Samen met Cadanz zijn ochtendrondje gelopen, gegeten en ineens ging het mis .. Het was heel bizar.
Hij is gevallen en daarna is het niet meer goed gekomen. Hij wilde wel, de spirit was er nog, maar bij alles wat hij wilde doen, zakte hij in elkaar.
Hij kwam zelfs met zijn bal naar me toe, liet hem vallen, wilde hem pakken en viel om. Wat deed dat pijn om te zien. Het koppie was nog goed, maar zijn lichaam niet meer.

opgebaard in het dierenuitvaartcentrum IJsselstein




















In de middag konden we hem weer ophalen.
Wat mis ik hem vreselijk . .

woensdag 21 februari 2018

Afscheid Songan 20-2-2018



Songan 2-10-2008 / 20-2-2018

Het overlijden van Songan heeft een enorm gat in onze roedel geslagen en nu heb ik het niet over zijn formaat. Hij was een hele bijzondere hond met een heel eigen karakter en een bijzonder stemgeluid, van zwaar waarschuwend blaffen tot hoog bijna gillend aandacht trekken. En stembanden die regelmatig getest werden.

Wat was hij een leuk manneke als pup in het nest, de kleinste van de zwart/bruintjes, bandje blauw. Ik viel toen al voor zijn oogopslag. Nooit vooraan staan, maar rustig zijn beurt afwachten.
Werd thuis meteen dikke vriendjes met allemaal. Hij werd een heerlijke peuter en kleuter tot hij in de (late) pubertijd kwam. Wat een dwarskop kon hij zijn. Hij werd een opstandige jonge hond en mede door zijn formaat moest ik alle zeilen bijzetten om hem in het gareel te kunnen houden.
Gelukkig was dit maar voor een korte tijd en werd hij weer de vriendelijke relaxte Songan van voorheen.

Één keer is hij vader geworden van prachtige kinders. Maar toen hij bijna 4 jaar was werd hij ziek. Hij kreeg EPI -exocriene pancreas insufficiëntie- het deel van de alvleesklier wat de enzymen voor het verteren van voedsel in de darm maakt, werkte niet. Gelukkig zijn deze enzymen te koop, hij zou het anders niet overleven en kreeg dit levenslang in poedervorm door zijn eten. Hij had door deze aandoening vaak last van darmontstekingen en was regelmatig heel erg ziek. Dat was voor mij reden om hem als dekreu uit de fok terug te trekken. Volgens de éne dierenarts is het erfelijk, volgens een ander niet. Echt bewezen is het niet. Maar ik wilde geen enkel risico nemen en hoop dat zijn nakomelingen er geen last van krijgen.
Door zijn slechte darmwerking kreeg hij huidproblemen, zo erg dat hij daar Prednison voor kreeg met de daarbij behorende bijwerkingen.
Dat was nog niet genoeg. Hij kreeg last van zijn voeten, ging vreemd lopen, kreeg een soort van Pipo de clown voeten, zo kan ik ze het beste omschrijven. Op harde ondergrond vond hij het niet meer prettig lopen. Hij heeft een hernia gehad, ontwikkelde spondylose en artrose in zijn rug en veranderde steeds meer in een kasplantje. Zijn ogen werden troebel, kon verschillende oorzaken hebben, het maakte dat hij meer onzeker werd.
Hoe vaak heb ik niet gezegd het gaat zo slecht met Songan, geloof niet dat het nog goed komt. Dan kon hij niet ontspannen gaan liggen en lag hij me zachtjes jammerend strak aan te kijken. Ik voelde me zo machteloos, kon je me maar vertellen wat je wilde. Hij is er een tijd depressief van geweest, maar elke keer krabbelde hij weer overeind.
Hij leerde met zijn kwalen omgaan en werd de oude vrolijke Songan van vroeger, die met zijn beperkte mogelijkheden genoot van zijn leventje.
Ondanks zijn handicaps was hij altijd even lief voor de puppen die ons hondengezin kwamen versterken. Hij speelde met ze (zij eigenlijk met hem) en ze mochten werkelijk alles van hem. Het was een genot om te zien hoe voorzichtig hij er mee omging.

Zijn bespiering nam steeds verder af, lopen deden we nog maar korte stukjes. Hij vond dat prima en wilde zelf weer terug. In huis kon hij nog een hele tijd blij zijn, maar de laatste dagen was hij dat ook niet meer. Hij gleed steeds meer uit in huis, overal lagen kleden en antislipmatten, zodat hij houvast had.

Gisteren werd het duidelijk dat je niet meer overeind kon krabbelen. Je viel om, kon de bochtjes niet meer maken en belandde plat op je buik met je poten gespreid.
Wat een afschuwelijk gezicht om je zo hulpeloos te zien. Gelukkig waren we thuis, maar dit mag niet meer gebeuren. We hebben je de hele dag moeten ondersteunen tot ’s avonds de dierenarts kwam.

Lieve grote vriend, met ogen om in te verdrinken, tot het laatste moment liep je achter me aan naar boven, altijd wilde je bij me zijn, achter mijn stoel bij de computer, languit op bed, het liefst op je rug, zo breeduit mogelijk.
Wat zal het stil zijn zonder jouw geloei als de telefoon gaat, of als iets op 4 poten voorbij komt op de televisie. Jouw gewauwel als je me iets te vertellen had en daar zo ondeugend bij kon kijken.

Op 20 februari 2018 om 21.00 uur is hij heel kalm op mijn arm ingeslapen. Daarna hebben we hem naar het crematorium in IJsselstein gebracht.
Op 21 februari 2018 zijn we ’s morgens teruggegaan naar het crematorium waar hij prachtig opgebaard lag. We hebben afscheid van hem genomen en hem begeleid tot bij de verbrandingsoven.
We kunnen hem straks gaan ophalen, dan is hij weer thuis, waar hij hoort.

Ben gaf Songan nog afscheidskusjes




zondag 18 februari 2018

Soesterduinen met Noëlla en Djinx's 18 2 2018




Wat een schitterende middag voor een wandeling. Meestal regent het als Hanny en ik afspreken, maar deze keer hebben we het echt goed getroffen.
Het was dan ook loeidruk in de duinen, maar dat was weer goed voor Noëlla. Veel honden tegen gekomen en gehold dat ze heeft....
In het begin durf ik haar niet zo te laten gaan, dan zit de opwinding nog te hoog. Maar als we éénmaal een tijdje op weg zijn durf ik het aan. En dan gaat het ook gewoon goed.
Het meisje blijft een gebruiksaanwijzing houden, maar met een beetje oplettendheid kunnen we er heel goed mee uit de voeten.
Leuk voor Djinx's ook, haar eerste ervaring in de Soesterduinen, zal zeker niet de laatste zijn. Laat het mooie weer maar komen!

donderdag 15 februari 2018

Vijfspan week 6 . . 5 ™ 11 februari 2018




Wat een zonnig weekje werd het en het begon op maandag met een heerlijke speurles voor Noëlla en Ben in Haarzuilens bij Geertjes Hoeve.
Het was zo'n week waarin je wel kon blijven wandelen en genieten van het zonnetje. Dat hebben we ook gedaan met onze twee jongste viervoeters, met als afsluiting van de week een wandeling van de Herdergroep Utrecht. We hadden als een groepje afgesproken en na de wandeling zijn we gezellig uit eten gegaan.

Helaas kan Djoek de langere wandelingen niet meer aan en gaat ook hij regelmatig apart mee uit voor een korter rondje.
Binnenkort ligt de oproep voor de vaccinatie van Djoek weer in de brievenbus en laten we hem helemaal goed nakijken.
Nemen we Cadanz ook mee. Hij werd een beetje ziek vrijdagavond, een keertje over gegeven. Het leek zaterdag overdag weer wat beter te gaan maar was 's avonds heel rusteloos. Kon z'n draai niet vinden. Zondag ging het weer redelijk, maar 's avonds gaf hij weer over. Veel drinken, hij hield niet op. Hij gaat ook erg moeizaam liggen de laatste paar dagen.
Onze oudjes, lastig om te zien hoe ze achteruit gaan. Songan is redelijk stabiel slecht. Thuis is z'n veilige haven, plassen en poepen, daarna zo snel mogelijk naar huis.

dinsdag 13 februari 2018

Djoek/Rio kids 7 jaar


















Acht puppen kreeg Djoek zijn Duitse liefje en Lex is een keer de grens over gegaan om ze te knuffelen. Het was een zeer gevarieerd gekleurd nest, allemaal prachtige bolletjes die de grote tuin onveilig maakten. Het leverde mooie plaatjes op.

Doggydating/herderwandeling Hoorneboegse heide 11-2-2018


















Onze tweede ervaring met de Herder Wandelingen groep Utrecht en ook deze was weer een groot succes!
Wat foto's in een album gezet.. kijk HIER

donderdag 8 februari 2018

Vijfspan week 5 . . 29 januari ™ 4 februari 2018




Week 4 overgeslagen, er viel niet veel te filmen of te fotograferen.

Deze week weer een leuke hondenweek geweest en natuurlijk Lex zijn verjaardag. Hij is 68 jaar geworden.
Twee keer gespeurd, op maandag Noëlla samen met Ben in het Maximapark en vrijdag met broer Manoj aan de Haarrijnse plas.
Twee prachtige dagen, dan is het een genot om te doen en ik ben er redelijk verslaafd aan geraakt. Nooit gedacht dat ik het zo leuk zou gaan vinden en Noëlla is bijna niet te houden, zo enorm leuk vindt ze het. Ik moet echt in de lijn hangen om haar een beetje in toom te houden.

Ben heeft een leuke training gehad in een grote Intratuin. Wat is hij toch relaxt overal. Nog 1 training, dan is het helaas voorbij, heeft hij alle seizoenen doorlopen.
Lex vindt het behoorlijk jammer, zo'n leuke opvoedkundige training, helemaal gericht op het dagelijkse leven en situaties waar je mee te maken kan krijgen, heeft hij niet eerder meegemaakt.

Zaterdag was er een wandeling van 4 broers uit het Lucky 10 nest. Negen maanden oud zijn ze, beginnen zich al wat te voelen. Was heel benieuwd hoe dat zou uitpakken.
Het los laten rennen van die 4 ging niet helemaal lekker, maar met z'n allen aan de riem lopen ging prima. Likten ze elkaars bek en nodigden elkaar uit om te spelen.
Een stel prachtige kwajongens zijn het.

dinsdag 6 februari 2018

Boswachterij Dorst met 4 Lucky Boys 3-2-2018




















Drie van de vier Lucky boys poseren v.l.n.r. Bailey, Ben en Tygo. Het is duidelijk te zien dat het broers zijn. Prachtige mannen worden het.
In verband met de enorme regenbuien bij ons, de oude camera meegenomen. De foto's zijn leuk, de kwaliteit helaas minder. Maar toch een leuk aandenken geworden.
De foto's zijn HIER te bekijken.

Cadanz/Alby Kids 10 jaar


















'Onze' eerste nakomelingen, het nestje van Cadanz en Alby.
Wat waren we trots en wat een mooie en leuke puppen. Om de week gingen we knuffelen, het was altijd gezellig en de middag ging te snel voorbij.
Van harte gefeliciteerd allemaal.